Farmiðinn heim

Þessi sýning hefst á því að gesturinn fær farmiða. Ekki að heiman, út í heim til framandi staða, heldur farmiðan heim aftur. Þessi einstaka tilfinning að koma heim aftur. Flest er eins og það var nema við sjálf, svolítið breytt. Sjáum ýmislegt öðruvísi. Þykir vænna um allt sérstaklega það sem ekki breytist mikið. Allt sem tengist treganum. Amma og mamma. Römm er sú taug er rekka dregur föðurtúna til. Einmitt, rekkar í formi listaverka, frystum minningum í stað og tíma, eins og hér sjást á þessari sýningu.

Alveg frá því í barnæsku höfum við verið vöruð við landamærum, að fara ekki of langt frá túngarðinum heima. Hetjan vaknar í hjarta okkur. Styttur standa kyrrar en listamenn ekki. Og það er framkvæmdin sem skiptir máli. Ruglum ekki saman hreyfingu og framkvæmd. Eiginleg merking orðsins „heimska“ er líka um þá sem standa í túninu „heima“. Sumir fara í ferðalög án þess að hreyfa sig og sumir ferðast án þess að hreyfast. Nei, hleypa skal heimdraganum og halda út um hliðið eða út um gluggann á vit ævintýranna sem hafa engan endi. Átta sig skyndilega á því að vera staddur á stöðum sem aldrei hafa verið heimsóttir. Og heimsækja sjálfan sig í leiðinni og komast að því hvað þar býr. Þar býr líka exótík.

Að sjá íslenska þjóðarétti, réttina hennar ömmu, reidda fram af kínverskum postulínsmeisturum með margra alda hefðir á bak við sig. Að sjá hvernig sviðakjammin verður í einni sjónhendingu exótískur. Að sjá hvernig margra alda langur vegur taóismans nær jafnvægi í verkum íslenskrar sveitasálar. Að sjá eld, við, málm, jörð og vatn - lykilhugtök sammannlegrar gullgerðarlistar. Að búa til verðmæti úr því sem ekki teljast verðmæti. Að skynja manninn bak við tjöldin næra Koj-fiskinn. Að skynja Tai Chi flæðið í mætti blástursins og sjónhverfingarinnar. Að sjá flugdreka á hvolfi eða fludreka keppa í fjörunni í kappi við frosið stóð í miðjum jóreyk. Að sjá eyrað nema leyndarmálið. Hugurinn reikar með þessum minningum eins og hraðvirkt landrek.

List Söru Riel er ekkert annað en kortagerð af þessu landreki, þessari eyju sem hefur enga rót og kemur aldrei að öruggu fastlandi nema í formi listaverka. Á þessu svæði gagnast engin kort því þau eru úreld. Þau sem skipta einhverju eru ógerð. Áttavitar virka ekki því það eru engin segulskaut. Þar verða ferðamenn að nota innsæi og ímyndunarafl til að sjá það sem mögulega getur orðið og sem þá um leið verður hluti af þekktu svæði sem hægt er að kortleggja umsvifalaust. Ímyndunaraflið er nefnilega frumkraftur tilverunnar. Þar eigum við heima og þangað er farmiðinn heim.

til baka